Przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu krok po kroku

Przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu obejmuje kontrolę materiału, dostosowanie go do warunków na posesji oraz ustalenie prawidłowego sposobu montażu. Trzeba też zaplanować zabezpieczenie powierzchni zgodnie z rodzajem drewna. Dzięki temu łatwiej ograniczyć paczenie, pękanie, zatrzymywanie wody oraz nierównomierne zużywanie się tarasu. Nie należy jednak rozpoczynać pracy od przypadkowego olejowania desek. Najpierw trzeba sprawdzić ich stan i zalecenia dotyczące konkretnego materiału.

Drewno reaguje na wilgoć, temperaturę, nasłonecznienie i sposób przechowywania. Dlatego nawet prawidłowo dobrane deski mogą nieznacznie zmienić wymiary albo kolor. Część takich zmian jest naturalna. Inne mogą wskazywać na nieodpowiednie składowanie, brak wentylacji lub błędy montażowe. Dobre przygotowanie pozwala rozróżnić te sytuacje przed przykręceniem pierwszej deski.

Przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu

Pierwszym etapem powinna być spokojna ocena całej partii materiału. Deski warto rozłożyć lub przejrzeć tak, aby widzieć ich powierzchnię, krawędzie oraz końce. Należy zwrócić uwagę na wygięcia, skręcenia, pęknięcia, sęki, ślady żywicy i różnice kolorystyczne. Trzeba też sprawdzić, czy zamówione wymiary odpowiadają ustaleniom z wykonawcą.

Niewielkie różnice w wyglądzie nie muszą oznaczać wady. Drewno jest materiałem naturalnym, dlatego poszczególne elementy nie wyglądają identycznie. Układ słojów, liczba sęków oraz odcień mogą się zmieniać między deskami. W praktyce warto wykorzystać tę różnorodność podczas układania tarasu. Pozwala to uniknąć nagłego skupienia ciemniejszych albo bardziej usłojonych elementów w jednym miejscu.

Przed montażem należy także ustalić, która strona deski ma pozostać widoczna. Nie zawsze można wybrać ją wyłącznie na podstawie koloru. Znaczenie ma również profil powierzchni, kierunek ułożenia oraz system mocowania. Jeżeli deska posiada określoną stronę użytkową, trzeba stosować zalecenia dotyczące danego produktu. Samodzielne odwrócenie elementu może utrudnić montaż lub późniejsze odprowadzanie wody.

Ważny jest również stan powierzchni. Pył, drobne zabrudzenia i luźne włókna mogą pogorszyć efekt zabezpieczania drewna. Z tego powodu deski powinny być czyste przed nałożeniem wybranego preparatu. Jednocześnie nie należy ich moczyć bez potrzeby tuż przed montażem. Nadmiar wody zmienia wilgotność materiału i może wpłynąć na jego wymiary.

Dlaczego deski zmieniają się pod wpływem otoczenia?

Drewno ma budowę higroskopijną. Oznacza to, że może przyjmować wilgoć z otoczenia oraz ją oddawać. Wraz ze zmianą wilgotności zmieniają się również wymiary elementu. Ruch ten nie przebiega jednak jednakowo we wszystkich kierunkach. Z tego powodu deska może zwiększyć szerokość, lekko się wygiąć albo zmienić kształt przekroju.

Dokładne zależności między wilgotnością a zmianami wymiarów opisuje podręcznik USDA poświęcony zagadnieniu właściwości drewna jako materiału. Dla właściciela tarasu najważniejszy jest praktyczny wniosek. Deski potrzebują przestrzeni na naturalną pracę. W związku z tym ich ułożenie i odstępy powinny odpowiadać warunkom montażu oraz wskazaniom wykonawcy.

Duże znaczenie ma miejsce składowania materiału. Deski pozostawione na mokrym gruncie mogą pobierać wilgoć od spodu. Z kolei szczelne przykrycie folią utrudnia odprowadzanie pary wodnej. W rezultacie powierzchnia może schnąć nierównomiernie. Taka sytuacja zwiększa ryzyko skręcania, łódkowania albo pojawienia się przebarwień.

Niebezpieczne bywa również jednostronne nasłonecznienie. Górna powierzchnia rozgrzewa się wtedy i wysycha szybciej niż spód. Powstaje różnica wilgotności w obrębie jednego elementu. Deska może przez to chwilowo zmienić kształt. Dlatego materiał trzeba przechowywać w sposób zapewniający stabilne podparcie, przewiew i ochronę przed bezpośrednim deszczem.

Jak przechowywać materiał przed rozpoczęciem montażu?

Desek tarasowych nie powinno się kłaść bezpośrednio na ziemi, trawie ani mokrej kostce. Lepszym rozwiązaniem są równe podkłady rozmieszczone na stabilnym podłożu. Wszystkie elementy należy podeprzeć w podobny sposób. Dzięki temu ciężar stosu rozkłada się równomiernie, a deski nie wiszą między punktami podparcia.

Odległość między podkładami trzeba dopasować do długości, grubości i sztywności materiału. Nie istnieje jedna wartość odpowiednia dla każdej deski. Zbyt rzadkie podparcie może jednak powodować trwałe ugięcia. Dlatego sposób składowania warto uzgodnić ze sprzedawcą lub wykonawcą. Ma to szczególne znaczenie przy dłuższych i cieńszych elementach.

Cały stos powinien mieć możliwość wentylacji. Jednocześnie trzeba chronić drewno przed opadami i wodą odbijającą się od podłoża. Osłona nie może szczelnie zamykać materiału ze wszystkich stron. Powietrze powinno przepływać wokół desek, ponieważ ogranicza to gromadzenie wilgoci. W praktyce ważniejszy jest przewiewny daszek niż ciasno owinięta folia.

Przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu wymaga również ochrony ich przed zabrudzeniem podczas innych prac. Tynk, zaprawa, cement, ziemia i metaliczne opiłki mogą pozostawić trudne do usunięcia ślady. Z tego powodu materiał warto składować z dala od strefy cięcia, murowania oraz mieszania zapraw. Należy też unikać przesuwania desek po brudnym podłożu.

Czy deski muszą zaaklimatyzować się przed montażem?

Aklimatyzacja oznacza stopniowe dostosowanie drewna do warunków panujących w miejscu, w którym zostanie zamontowane. Nie polega ona na pozostawieniu materiału bez zabezpieczenia na deszczu. Celem jest ograniczenie gwałtownej zmiany wilgotności między wcześniejszym składowaniem a miejscem budowy tarasu.

Potrzebny czas zależy od rodzaju drewna, jego wcześniejszego przygotowania i warunków pogodowych. Znaczenie mają także sposób pakowania, temperatura oraz wilgotność powietrza. Dlatego nie należy przyjmować dowolnej liczby dni jako uniwersalnej zasady. Właściwe postępowanie trzeba ustalić dla konkretnej partii materiału.

Podczas aklimatyzacji deski powinny leżeć równo i pozostawać osłonięte przed bezpośrednimi opadami. Jednocześnie potrzebują przepływu powietrza. Nagłe wystawienie materiału na intensywne słońce może wysuszyć jedną stronę szybciej niż drugą. Natomiast zamknięcie wilgotnych desek pod nieprzepuszczalną osłoną sprzyja utrzymywaniu się wody.

Nie warto także mylić aklimatyzacji z suszeniem przypadkową metodą. Samo pozostawienie desek na posesji nie potwierdza, że osiągnęły one właściwy stan. Jeżeli wilgotność ma znaczenie dla planowanego systemu montażu, należy ją ocenić odpowiednim miernikiem. Wynik powinien następnie zinterpretować wykonawca, uwzględniając gatunek drewna i warunki pracy tarasu.

Co sprawdzić przed przykręceniem desek?

Kontrola powinna objąć każdą deskę, a nie tylko elementy znajdujące się na górze stosu. Najpierw trzeba porównać liczbę sztuk, długości oraz pozostałe wymiary z zamówieniem. Następnie warto obejrzeć oba końce deski. W tym miejscu często najlepiej widać kierunek włókien, drobne pęknięcia oraz sposób wysychania materiału.

Kolejnym krokiem jest sprawdzenie prostoliniowości. Deskę można ocenić, patrząc wzdłuż jej krawędzi. Niewielką naturalną krzywiznę wykonawca może czasem skorygować podczas mocowania. Mocne skręcenie wymaga jednak konsultacji. Próba siłowego dociągnięcia każdego elementu może wywołać duże naprężenia w mocowaniach.

Sęki również wymagają rozsądnej oceny. Zdrowy, związany z drewnem sęk jest naturalną cechą wizualną. Inaczej należy potraktować sęk luźny, wypadający albo usytuowany w miejscu, które osłabia krawędź. Znaczenie ma wielkość zmiany oraz późniejsze położenie deski. Dlatego sam wygląd sęka nie wystarcza do jednoznacznej decyzji.

Pęknięcia czołowe mogą pojawiać się podczas wysychania drewna. Krótkie i płytkie rozwarcie nie zawsze przekreśla element. Natomiast długie pęknięcie przechodzące w głąb deski powinno zostać pokazane wykonawcy lub sprzedawcy. Nie należy samodzielnie usuwać znacznego fragmentu, jeśli wpłynie to na planowaną długość albo położenie mocowania.

Jak rozpoznać wilgoć, zabrudzenia i ślady biologiczne?

Wilgotnej deski nie zawsze można rozpoznać wyłącznie dotykiem. Chłodna powierzchnia może wynikać z temperatury otoczenia. Z kolei suchy wierzch nie oznacza, że cały przekrój osiągnął podobny stan. Dokładniejszą informację daje wilgotnościomierz, czyli urządzenie służące do oceny wilgotności drewna.

Pomiar trzeba wykonać poprawnie. Wynik zależy między innymi od użytego miernika, miejsca badania, głębokości pomiaru oraz rodzaju materiału. Jedno wskazanie z końca pojedynczej deski nie opisuje całej partii. Lepiej sprawdzić kilka elementów w różnych miejscach, a później omówić rezultaty z osobą odpowiedzialną za montaż.

Ciemniejsze plamy nie muszą mieć jednego źródła. Mogą powstać przez wodę, kontakt z metalem, zabrudzenie albo naturalne różnice w drewnie. Niektóre ślady pojawiają się też wskutek niewłaściwej wentylacji. Dlatego przed użyciem środka czyszczącego trzeba ustalić prawdopodobną przyczynę. Agresywna chemia może zmienić kolor lub strukturę powierzchni.

Niepokój powinien wzbudzić wyraźny nalot, utrzymujący się zapach stęchlizny albo rozległe miękkie miejsca. Taki materiał wymaga konsultacji przed montażem. Jednocześnie pojedyncze zabrudzenie powierzchniowe nie przesądza jeszcze o trwałym uszkodzeniu. Ważne są zasięg, głębokość i powtarzalność objawu na kolejnych deskach.

Jak zaplanować układ desek przed rozpoczęciem pracy?

Rozłożenie desek „na sucho” pomaga przewidzieć wygląd gotowej powierzchni. Nie trzeba układać od razu całego tarasu. Wystarczy porównać elementy i ustalić ich kolejność. Dzięki temu różnice koloru, usłojenia oraz liczby sęków można rozmieścić równomiernie.

Ten etap pozwala również odłożyć deski wymagające dodatkowej oceny. Element z niewielką cechą wizualną może pasować w mniej eksponowanym miejscu. Natomiast deska z poważnym pęknięciem albo silnym skręceniem nie powinna trafiać do montażu bez konsultacji. Takie rozdzielenie ogranicza przestoje podczas właściwych prac.

Trzeba też sprawdzić kierunek i przewidywany sposób odpływu wody. Taras nie może tworzyć miejsc, w których woda stale pozostaje przy drewnie. Znaczenie ma jednak cała konstrukcja, a nie tylko kierunek ryflowania. Ryflowanie to podłużne rowki wykonane na powierzchni deski. Ich obecność nie zastępuje prawidłowego spadku i wentylacji.

Układ legarów oraz rozmieszczenie mocowań powinny wynikać z projektu, zaleceń systemowych i decyzji wykonawcy. Legar jest elementem podpierającym deski tarasowe od spodu. Zbyt duży rozstaw podpór może powodować uginanie powierzchni. Z kolei błędne rozmieszczenie wkrętów zwiększa ryzyko pękania krawędzi.

Dlaczego szczeliny i wentylacja są tak ważne?

Deski tarasowe potrzebują przestrzeni na zmianę szerokości. Odstęp między nimi pełni również funkcję odpływową i wentylacyjną. Zbyt mała szczelina może zamknąć się po wzroście wilgotności. Wtedy woda oraz zabrudzenia dłużej pozostają między elementami, a krawędzie mogą naciskać na siebie.

Za szeroki odstęp także bywa problemem. Pogarsza wygodę użytkowania i może nie odpowiadać założeniom systemu. Dlatego wielkość szczeliny należy dobrać do rodzaju desek, ich wilgotności oraz warunków montażu. Nie powinno się kopiować przypadkowej wartości z innego tarasu.

Równie ważna pozostaje przestrzeń pod powierzchnią. Powietrze musi mieć możliwość przepływu, aby drewno nie pozostawało stale wilgotne od spodu. Liście, ziemia oraz inne zanieczyszczenia mogą blokować wentylację. Z tego powodu konstrukcja powinna umożliwiać późniejsze czyszczenie i swobodny odpływ wody.

Należy również zachować odpowiedni dystans od ścian i nieruchomych elementów. Deska nie może zostać zakleszczona między przeszkodami. Dokładne odstępy ustala wykonawca na podstawie projektu i specyfiki materiału. Właściciel tarasu powinien jednak dopilnować, aby kwestia pracy drewna została uwzględniona przed montażem.

Kiedy zabezpieczać powierzchnię desek?

Nie każdy preparat nadaje się do każdego rodzaju drewna. Dlatego pierwszym krokiem jest sprawdzenie zaleceń dotyczących materiału i wybranego produktu. Olejowanie, impregnowanie oraz malowanie nie są pojęciami zamiennymi. Poszczególne środki działają inaczej i wymagają odmiennego przygotowania podłoża.

Olej do tarasów zwykle wnika w powierzchnię i pomaga ograniczać pobieranie wilgoci. Może też podkreślić kolor drewna. Nie tworzy jednak magicznej bariery odpornej na każde warunki. Skuteczność zależy od przygotowania powierzchni, sposobu aplikacji oraz późniejszej pielęgnacji. Trzeba zatem przestrzegać instrukcji konkretnego preparatu.

Świeża deska może wymagać innego postępowania niż powierzchnia użytkowana przez kilka miesięcy. Znaczenie ma również to, czy materiał był wcześniej fabrycznie zabezpieczony. Bez tej wiedzy nie należy automatycznie nakładać kolejnej warstwy. Niekompatybilne środki mogą powodować plamy, lepkość albo nierównomierne wchłanianie.

Powierzchnia przed zabezpieczeniem powinna być czysta i przygotowana zgodnie z instrukcją producenta środka. Ważne są także warunki pogodowe. Deszcz, silne słońce i nieodpowiednia temperatura mogą pogorszyć rezultat. Z tego względu prac nie warto planować wyłącznie według wolnego dnia. Trzeba uwzględnić przewidywaną pogodę oraz czas potrzebny na wyschnięcie.

Czy zabezpieczać także boki i końce desek?

Końce desek, nazywane również czołami, mają odsłonięty przekrój włókien. Mogą przez to inaczej pobierać oraz oddawać wilgoć niż powierzchnia wzdłużna. Zasady ich ochrony zależą jednak od konkretnego materiału i systemu. Nie należy więc stosować przypadkowego środka tylko dlatego, że końce wyglądają na bardziej chłonne.

Podobnie trzeba potraktować boki oraz ewentualne miejsca obróbki. Jeżeli podczas montażu powstaje świeża krawędź, może wymagać zabezpieczenia wskazanego przez producenta preparatu. Decyzję należy podjąć przed przykręceniem deski. Późniejszy dostęp do spodniej części albo powierzchni przy ścianie może być bardzo ograniczony.

Szczególną ostrożność trzeba zachować przy wszelkich zmianach długości i wykonywaniu otworów. Brief materiałowy od wykonawcy powinien określać położenie cięć oraz mocowań. Samodzielna korekta elementów bez takiego ustalenia może zmienić układ tarasu. Może również spowodować, że zabraknie deski w zaplanowanym wymiarze.

Jeżeli materiał dopiero ma zostać zamówiony, warto wcześniej omówić jego zastosowanie oraz cechy akceptowane przez wykonawcę. Lokalnym punktem kontaktu dla inwestycji w Daleszycach, Marzyszu, Borkowie, Niestachowie lub Słopcu może być skład drewna Daleszyce. Przed rozmową dobrze przygotować wymiary, liczbę elementów i informację o planowanym systemie tarasu.

Jak rozplanować mocowania bez uszkodzenia drewna?

Mocowanie ma utrzymać deski, a jednocześnie pozwolić całej powierzchni pracować w przewidziany sposób. Wkręt umieszczony zbyt blisko końca może sprzyjać pęknięciu. Natomiast nieprawidłowe podparcie zwiększa obciążenie elementu. Z tego powodu rozmieszczenie mocowań trzeba uzgodnić z wykonawcą.

W niektórych sytuacjach stosuje się wstępne nawiercanie otworów. Polega ono na wykonaniu otworu przed wkręceniem elementu mocującego. Takie działanie może ograniczać naprężenia przy krawędzi. Nie należy jednak samodzielnie określać średnicy otworu ani sposobu mocowania bez znajomości systemu.

Metalowe elementy muszą być przeznaczone do warunków zewnętrznych i kompatybilne z używanym materiałem. Niewłaściwie dobrany łącznik może korodować albo powodować przebarwienia. Dlatego zakup przypadkowych wkrętów na podstawie samej długości bywa ryzykowny. Istotne są również materiał łącznika, jego średnica i kształt.

Podczas montażu warto na bieżąco kontrolować prostą linię oraz szerokość szczelin. Drobne przesunięcie powtarzane przy kolejnych deskach może dać dużą różnicę na końcu tarasu. Regularny pomiar pozwala wcześniej skorygować układ. Nie powinno się jednak ściskać elementów na siłę tylko po to, aby zamknąć powstałą odchyłkę.

Praktyczny scenariusz przygotowania partii desek

Załóżmy, że materiał dotarł na posesję kilka dni przed planowanym montażem. Inwestor najpierw sprawdza liczbę paczek oraz wymiary desek. Potem organizuje równe podkłady pod zadaszeniem. Deski nie stykają się z gruntem, a osłona umożliwia przepływ powietrza po bokach.

Następnie właściciel wybiera kilka elementów z różnych części stosu. Porównuje ich powierzchnię, końce i prostoliniowość. Robi zdjęcia desek z większymi pęknięciami oraz wyraźnym skręceniem. Zamiast od razu je odrzucać albo montować, przesyła fotografie wykonawcy i uzgadnia dalsze postępowanie.

Przed rozpoczęciem pracy ekipa ustala stronę użytkową, kierunek układania i szerokość szczelin. Sprawdza też rozstaw podpór oraz sposób mocowania. Inwestor potwierdza, jaki środek zabezpieczający będzie odpowiedni. Dzięki temu nie kupuje przypadkowego preparatu i nie nakłada go na nieprzygotowaną powierzchnię.

Taki scenariusz nie wymaga specjalistycznej wiedzy od właściciela posesji. Wymaga natomiast zachowania właściwej kolejności. Najpierw następuje kontrola, później konsultacja, a dopiero potem montaż i zabezpieczanie. Właśnie ta kolejność najbardziej ogranicza ryzyko kosztownych poprawek.

Jak przygotować taras na rozpoczęcie użytkowania?

Po zakończeniu montażu trzeba usunąć pył, wióry i pozostałości po pracach. Szczeliny między deskami powinny być drożne. Należy również sprawdzić, czy woda może swobodnie odpływać. Pierwsze czyszczenie musi odpowiadać rodzajowi drewna oraz zastosowanemu zabezpieczeniu.

Nie warto używać od razu silnego strumienia myjki ciśnieniowej. Niewłaściwa dysza lub zbyt mała odległość mogą uszkodzić włókna. Powierzchnia staje się wtedy szorstka i bardziej podatna na zabrudzenia. Bezpieczniejszą metodę trzeba dobrać na podstawie zaleceń dla danego materiału.

Meble i donice także wpływają na warunki pracy tarasu. Ciężkie elementy mogą utrudniać wysychanie powierzchni. Natomiast podstawy o małej powierzchni czasem pozostawiają ślady albo zatrzymują wodę. Dlatego wyposażenie powinno zapewniać przewiew i nie blokować odpływu.

W pierwszych tygodniach warto obserwować zachowanie desek po deszczu oraz w czasie silnego słońca. Trzeba zwrócić uwagę na miejsca, które długo pozostają mokre. Istotne są także zmiany szczelin i stabilność mocowań. Wczesne zauważenie problemu ułatwia ustalenie jego przyczyny przed kolejną porą roku.

Jakich zmian można spodziewać się podczas pierwszego sezonu?

Kolor drewna może stopniowo zmieniać się pod wpływem promieniowania słonecznego i pogody. Proces ten nie musi oznaczać uszkodzenia. Tempo oraz charakter zmiany zależą od rodzaju materiału, ekspozycji tarasu i zastosowanego zabezpieczenia. Części zacienione mogą wyglądać inaczej niż miejsca wystawione na słońce.

Niewielkie zmiany szerokości również wynikają z reakcji drewna na otoczenie. Dlatego szczeliny nie muszą wyglądać identycznie w każdej porze roku. Powinny jednak pozostawać funkcjonalne i umożliwiać odpływ wody. Gwałtowne zamknięcie odstępów albo silne unoszenie krawędzi wymaga sprawdzenia.

Z czasem mogą ujawnić się drobne pęknięcia powierzchniowe. Ich znaczenie zależy od długości, głębokości i miejsca występowania. Pojedyncza rysa nie oznacza automatycznie konieczności wymiany deski. Rozległe pęknięcie przy mocowaniu albo wyraźna utrata stabilności powinny jednak zostać ocenione przez wykonawcę.

Żywica może miejscami pojawiać się na powierzchni niektórych desek. Jest to naturalny składnik drewna, lecz sposób jej usuwania trzeba dopasować do wykończenia. Nie należy zdrapywać jej ostrym narzędziem bez kontroli. Łatwo wtedy uszkodzić powierzchnię albo warstwę zabezpieczającą.

Kiedy potrzebna jest konsultacja ze sprzedawcą lub wykonawcą?

Kontakt ze specjalistą jest wskazany, gdy deska ma głębokie pęknięcie, znaczne skręcenie albo rozległe miękkie miejsce. Podobnie należy postąpić przy utrzymującym się nalocie, intensywnym zapachu stęchlizny lub niejasnych przebarwieniach. Samodzielna ocena na podstawie jednego zdjęcia może nie wystarczyć.

Sprzedawca może pomóc wyjaśnić naturalne cechy materiału i zasady jego przechowywania. Wykonawca powinien natomiast ocenić wpływ konkretnej zmiany na planowane miejsce montażu. Podział tych ról ma znaczenie. Skład drewna nie zastępuje projektu ani decyzji osoby odpowiedzialnej za wykonanie tarasu.

Przed rozmową warto przygotować wyraźne zdjęcia całej deski oraz zbliżenia problematycznego miejsca. Przydatne są również wymiary zmiany i informacja o sposobie składowania. Jeżeli wykonano pomiar wilgotności, trzeba podać model miernika oraz miejsce badania. Takie dane ułatwiają rzeczową ocenę.

Przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu nie polega zatem na usuwaniu każdej naturalnej cechy drewna. Celem jest rozpoznanie zmian istotnych dla montażu i późniejszego użytkowania. Konsultacja przeprowadzona przed przykręceniem desek zwykle daje więcej możliwości niż próba naprawy gotowej powierzchni.

Podsumowanie

Prawidłowe przygotowanie desek tarasowych do pierwszego sezonu zaczyna się przed montażem. Najpierw trzeba sprawdzić ilość, wymiary, powierzchnię, końce oraz prostoliniowość elementów. Później należy zapewnić stabilne podparcie, ochronę przed opadami i swobodną wentylację. Dopiero po ocenie materiału można ustalić układ, mocowania i sposób zabezpieczenia powierzchni.

Najważniejsza jest kolejność działań. Niepokojące pęknięcia, skręcenia, naloty albo zmiany wilgotności warto skonsultować przed rozpoczęciem prac. Jednocześnie naturalne zróżnicowanie koloru, słojów i sęków nie musi świadczyć o wadzie. Rozsądna ocena pozwala wykorzystać deski zgodnie z ich przeznaczeniem.

Gotowy taras wymaga drożnych szczelin, odpływu wody oraz wentylacji od spodu. Podczas pierwszego sezonu trzeba obserwować jego reakcję na deszcz i słońce. Dzięki temu można wcześnie zauważyć miejsca zatrzymujące wilgoć lub wymagające czyszczenia. Tak przeprowadzone przygotowanie ogranicza ryzyko poprawek i ułatwia późniejszą pielęgnację drewna.